• "เยี่ยนเยี่ยน"
• "กลับไปกับฉันนะ?"
• ชายหนุ่มผมดำผู้พร่างพรายยิ้มแล้วแกะมือของชายหนุ่มออก
• "ขอโทษด้วย คุณจำคนผิดแล้วครับ"

สวี่เฉิงเยี่ยนใช้ชีวิตอยู่กับนายน้อยคนโตของตระกูลเฮ่อมาห้าปีแล้ว ทุกครั้งที่ถูกเรียกหาก็ยอมทำตามสั่งทุกอย่าง แม้เฮ่อหยางจะปฏิบัติต่อเขาด้วยสีหน้าเย็นชาเสมอ แต่สวี่เฉิงเยี่ยนก็ยังคงเต็มอกเต็มใจทำ และคิดไปว่าตราบใดที่ตนยังเป็นคนพิเศษที่สุดสำหรับเฮ่อหยางก็จะละลายภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ได้ในสักวัน กระทั่งวันหนึ่งคนในดวงใจของเฮ่อหยางกลับมายังประเทศบ้านเกิด

สวี่เฉิงเยี่ยนได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าชายหนุ่มที่มักจะเย็นชาอยู่ตลอดกลับอ่อนโยนต่อหน้าคนคนนั้น ทั้งยังตระหนักได้ว่าเขาเป็นเพียงตัวแทน ภูเขาน้ำแข็งย่อมมีวันละลาย แต่คนที่ละลายภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ได้นั้นไม่ใช่เขา

ในที่สุดสวี่เฉิงเยี่ยนก็อับอายเกินรับไหว จนได้สติ เขาเลือกที่จะปล่อยวาง เก็บกระเป๋าจากไปเพียงลำพัง เมื่อเฮ่อหยางกลับมาพบกับห้องอันว่างเปล่า ชายหนุ่มแค่ยิ้มแล้วพนันกับแก๊งเพื่อนไม่เอาถ่านว่าไม่เกินห้าวันเดี๋ยวสวี่เฉิงเยี่ยนก็กลับมา วันแรกสวี่เฉิงเยี่ยนไม่ได้กลับมา รุ่งขึ้นสวี่เฉิงเยียนก็ยังไม่กลับมา วันที่ห้า ในที่สุดสวี่เฉิงเยี่ยนก็กลับมา เพียงแต่สิ่งที่รอเฮ่อหยางอยู่กลับเป็นเพียงร่างอันเย็นซีดของสวี่เฉิงเยี่ยน

สามปีต่อมา เฮ่อหยางยังคงเป็นนายน้อยผู้สูงส่งเหนือใครของตระกูลเฮ่อคนเดิม เขาเห็นร่างอันคุ้นเคยในงานเลี้ยง จึงสูญเสียการควบคุม พุ่งตัวไปด้านหน้าด้วยความบ้าคลั่ง และมายืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มผมสีดำ

นายน้อยคนโตตระกูลเฮอผู้ไม่แยแสสิ่งใดมาโดยตลอด คราวนี้กำลังจับมือเด็กหนุ่มไว้แน่นด้วยดวงตาแดงเรื่อ